Υπενθύμιση

Να μην ξεχάσω:
1)να καλλωπίσω λιγάκι την απουσία
2)να βάλω την εικόνα σου στον φούρνο να ξεπαγώσει

Nephelim

Πού κρύβονται άραγε οι άγγελοι?Και πώς επιβιώνουν?
Μπορεί να διάλεξαν να χωριστούν,ασπαζόμενοι τη μοναξιά...
Μπορεί να ξεχειμωνιάζουν σε στοές...
Μπορεί σε έρημα σοκάκια...
Μπορεί να βρέθηκε ένας στο δρόμο σου...ή στο δικό μου.
Μπορεί να σου'πε:"Σταμάτα" ή "τρέξε μακριά".
Μπορεί ένας να στόλισε τα όνειρά σου?Μπορεί.
Μα τι σε συνδέει,τελοσπάντων,μ έναν άγγελο?Ίσως να 'χετε τα ίδια φτερά.Μπορεί.

Μπορεί κρατώντας ένα τσιγάρο στο'να χέρι,και με τ'άλλο στον ώμο σου,να σε σημάδεψε γλυκά.Μπορεί να ήταν διάφανος.Μπορεί να'σουν εσύ.
Μπορεί να'ταν απόκοσμος.
Μπορεί να σήμανε τον όλεθρο.Μπορεί.
Μα σίγουρα όμως,απ'τον ουρανό κατέβηκε,
μια μέρα σκοτεινή...

How will I ever understand the human race?

Huh?

Twilight

Όπως θα καταλάβατε ήδη, πρόκειται να μιλήσω για την ιστορία που με συνάρπασε(και όχι μόνο εμένα...), η οποία αναφέρεται στον έρωτα μεταξύ ενός βαμπίρ και μιας θνητής. Μιλάω για το βιβλίο 'Λυκόφως'. Η πλοκή είναι -ομολογουμένως- πολύ καλή, και η Stephenie Meyer δίνει ιδιαίτερη σημασία στην απόδοση των στοιχείων του χαρακτήρα του κάθε ήρωα, κάνοντάς τους έτσι πιο οικείους. Ρομάντζο, περιπέτεια, μυστήριο, απ' όλα έχει ο μπαξές. Πραγματικά, ξεκίνησα να το διαβάζω και δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Σκοτεινά φεγγάρια

Κοιτώ το φεγγάρι και αναρωτιέμαι:
υπάρχει ουρανός για 'μένα;
Ή είμαι απλώς ένα κομμάτι γυαλί,
που θα θρυμματιστεί μ' ένα και μόνο χτύπημα,
άδικα, από έναν άπονο και δόλιο αιθέρα;

Και ύστερα η ψυχή; Τι θ' απογίνει;
Μήπως θα περιπλανηθεί με μια βαλίτσα ανήλιαγες ελπίδες;
Ή μήπως θα παραδοθεί, όπως κάποτε το σώμα μου,
στις πέτρες του χαμού;

Μα όχι, δεν μπορεί!
Δεν γίνεται να φύγω σιωπηλά, σαν νυχτολούλουδο
που αρκέστηκε σε μία στάλα της βροχής,
σαν ψίθυρο δειλό μέσα στα δέντρα...

Σαν πύρινη αλήθεια θα φανώ,
θα βάψω μονομιάς τον κυανό αιθέρα!
Θα αλλάξω,ναι,θα αλλάξω ότι φθονώ,
στο πλάι μου θα έχω τον αγέρα!

Και αν κοντοσταθώ μέσα στο δρόμο
με μάτια σκοτεινά και με θολά φεγγάρια,
θα ξανατρέξω, και με χαμόγελα φαιδρά,
τα όνειρά μου ατόφια θα κρατώ, κρυστάλλινα, καθάρια...

Η μάσκα

Το πρωϊ την βγάζεις από το συρτάρι που την είχες τοποθετήσει προσεχτικά-προσεχτικά το προηγούμενο βράδυ. Την κοιτάς με θλίψη, αλλά και αηδία. Κάθε μέρα η ίδια διαδικασία. Τόσο που στο τέλος ξεχνάς ότι την φοράς.
Αναγκάζεσαι να φορέσεις αυτή την πλουμιστή μάσκα, την λαμπερή, την αστραφτερή, σε μια προσπάθεια να κρύψεις ένα γκρίζο πρόσωπο. Δεν το θέλεις, αλλά πρέπει. Ίσως κάποιος άλλος να σε ανάγκασε. Ή ακόμη να το θεώρησες εσύ σωστότερο, καθώς το πρόσωπό σου διέφερε πολυ από αυτό των υπολοίπων.
Ένα είναι όμως το σίγουρο: έτσι όπως την φοράς, ή το πρόσωπό σου θα καταλήξει να πάρει τη μορφή της, είτε θα πέσεις μόνος σου στο πηγάδι της απελπισίας...

Η ελπίδα επιβάλλεται...

Συνειδητοποιώ πως η ρουτίνα της καθημερινότητάς μου μ' έχει κουράσει,φτάνει πια. Τίποτα συναρπαστικό, τίποτα διαγορετικό, τίποτα συγκινητικό. Όχι πάντα,βέβαια, αλλά τις περισσότερες φορές νιώθω την ζωή απλώς να περνά μπροστά απ' τα μάτια μου. Γιατί; Γιατί να κυλά τόσο βασανιστικά βαρετά και απλά; Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να ζήσω...Αλλά η πεζή πραγματικότητα αναγκάζει εμένα (κι όχι μόνο εμένα φυσικά) να συμβιβάζομαι, κατά κάποιον τρόπο...
Ξέρεις τι θα πει να ονειρεύεσαι να φύγεις, αλλά να νιώθεις πολύ αδύναμος να το κάνεις; Να θέλεις να ζήσεις με όρεξη, αλλά να μην σου δίνεται πάντα η ευκαιρία; Να θέλεις να ουρλιάξεις, αλλά η φωνή να μένει στο λαιμό σου; Δεν πειράζει όμως, πάντα υπάρχει ελπίδα. Κανείς δεν απαγόρεψε ποτέ τα όνειρα... Όλοι ελπίζουν σε κάτι καλύτερο. Όσοι δεν το κάνουν, είναι -για μένα- νεκροί που απλώς δεν καταλαβαν πως πέθαναν.

Η μαγεία που χάθηκε...

Χθες ήρθαν στο μυαλό μου τα προηγούμενα χρόνια της ζωής μου(αν και δεν ζω πολλά χρόνια, αλλά τέλος πάντων), και συνειδητοποίησα πόσο ξέγνοιαστα είναι τα μικρά παιδάκια... Θυμάμαι εμένα. Ένα κοριτσάκι με εξεταστικό ύφος, γεμάτο ηλίθιες απορίες (π.χ. γιατί πετάνε τα πουλιά κι εμείς όχι). Τίποτα δεν σε νοιάζει, τίποτα δεν σε τραβάει κάτω. Νιώθεις μόνο μια διαρκή ανησυχία για τον αν θα σου φέρει δώρο ο Αϊ-Βασίλης ή αν θα κάνει η μαμά μηλόπιτα όπως υποσχέθηκε...
Σαν έφηβη, περνάω μια μεταβατική περίοδο(όσο κλισέ κι αν ακούγεται αυτό).Βαδίζω με ταχύ βήμα προς την άλλη όχθη κι αυτό δεν αλλάζει. Δεν κρύβω όμως πως νοσταλγώ τις μέρες που ο παππούς μου με πήγαινε στο πανηγύρι του χωριού και ο μπαμπάς μου στο λούνα παρκ, χωρίς να έχω τον φόβο μήπως με δει κανένας γνωστός. Ναι, μου λείπει αυτή η νεραϊδόσκονη των παιδικών παραμυθιών, όσο κι αν ακούγεται χαζό...

Μεταμεσονύκτιες σκέψεις...

Είναι αργά, αλλά δεν με πιάνει ύπνος. Είναι πολύ όμορφα τη νύχτα, αργά σαν και τώρα, που όλα ησυχάζουν. Νιώθεις πως οι μόνοι που βρίσκονται στο δωμάτιο είναι εσύ και ο εαυτός σου. Σε στιγμές σαν κι αυτές, πολλά είναι αυτά που σου 'ρχονται στο μυαλό... Ανησυχίες και σκέψεις που ξεμυτίζουν σαν σκουλήκια απ' το ντουλάπι.
Κοιτάζω το φεγγάρι και νιώθω πως θέλω να φύγω μακριά...Όσο όμως απομακρύνομαι, τόσο πιο πολύ νιώθω την ανάγκη να ξαναγυρίσω πίσω. Έτσι είναι. Μονόδρομος. Πάντα υπάρχει κάτι να σε κρατάει πίσω.
Ή το άλλο: το 'χετε νιώσει ποτέ; Κάθε φορά που η μαγική σκόνη της ευτυχίας σε αγγίζει και σου χαρίζει (έστω και) λίγη από τη λάμψη της, με ένα τσαφ! εξαφανίζεται...Πάντα θολώνει το τοπίο της χαράς από την ομίχλη της θλίψης...
(σ.σ.: το κείμενο αυτό γράφτηκε χθες, όντως μετά τα μεσάνυχτα).

Θέλω...

Θέλω ν’ αποκοιμηθώ κάτω από ένα δέντρο, μέχρι που να μου χαϊδέψουν το μάγουλο οι ακτίνες του ήλιου…

Θέλω σ’ έναν άλλο κόσμο να βρεθώ, όπου άλλα φεγγάρια κι ουρανοί εξουσιάζουν τους ανθρώπους…

Θέλω να χορέψω ανάμεσα στις σταγόνες της βροχής, έτσι ώστε αυτή να ξεπλύνει όλες μου τις λύπες…

Θέλω να σκεπαστώ με το ελαφρύ πάπλωμα των φθινοπωρινών φύλλων που έχουν πέσει, για να νιώσω ζεστασιά και θέρμη…

Θέλω να πετάξω με τα φτερά της φαντασίας στην ουτοπία του μυαλού μου, μακριά απ’ τους σκοτεινούς λαβυρίνθους και τα στενά μου μονοπάτια…