'I'm going head unto something I know I will fail',που λένε και οι korn.

Αλλά δεν μπορώ να ξεκόψω,είναι σαν τα ναρκωτικά:ξέρεις ότι θα καταστραφείς,αλλά εσύ εκεί.....

Υπενθύμιση

Να μην ξεχάσω:
1)να καλλωπίσω λιγάκι την απουσία
2)να βάλω την εικόνα σου στον φούρνο να ξεπαγώσει

Αλλαγή πλεύσης...

Τελικά, μετά από παραινέσεις, αλλά και αρκετή σκέψη από μέρους μου, αποφάσισα να αλλάξω το όνομα του ιστολογίου μου, από 'ημερολόγιο μιας θλιμμένης νεράιδας' , σε 'ημερολόγιο μιας νεράιδας' σκέτο. Και δεν είναι μόνο ο τίτλος που άλλαξε λιγάκι. Άλλωστε, όπως μου είχε πει και η Melian:"Κι αυτή τη θλίψη...Ας μην την σκεπαζόμαστε αν δεν υπάρχει -πραγματικά- λόγος".

Αναρχικοί και κόκκινα άλογα...

Τα γεγονότα των προηγούμενων ημερών έκαναν την φλόγα στην καρδιά όλων των εφήβων να φουντώσει…ΤΡΙΧΕΣ! Ξέρεις τι βλέπω εγώ; Χαζεμένα παιδάκια, παρασυρμένα από βλακεία, που ξαφνικά μπαίνουν στην ΚΝΕ και νομίζουν ότι κάτι τρέχει. Δεν έχουν ιδέα για το ποιος στο διάολο ήταν ο Μπακούνιν ή ο Πλεχάνωφ (ούτε κι εγώ πολυξέρω, αλλά τουλάχιστον δεν το παίζω κουμμούνι!) . Τρέχουν στις πορείες, χωρίς να γνωρίζουν τον λόγο για τον οποίο κατέβηκαν στους δρόμους. Ας μην παρεξηγηθώ. Δεν αναφέρομαι στα -λίγα- παιδιά που πραγματικά ξέρουν, που ενημερώνονται, που έχουν αυτιά και μάτια ανοιχτά, που προβληματίζονται. Αναφέρομαι σ’ αυτούς που ξαφνικά κάνουν τον Che Guevara εικόνισμα, χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα για τα όσα έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος. Τώρα θα μου πεις: <<Και τι σε νοιάζει εσένα;>>. Κι όμως, με νοιάζει, γιατί πνίγομαι. Πνίγομαι με τη βλακεία που τρώω στην μάπα καθημερινά.

Εισαγωγικό σημείωμα...

Βασικά, δεν ξέρω τι ακριβώς με ώθησε στη δημιουργία αυτού του blog. Ίσως το ότι μπορώ να πω τη γνώμη μου ανώνυμα και χωρίς λογοκρισία... ΄Ισως το ότι βαρέθηκα να γράφω ημερολόγιο μόνη μου και να το κρύβω, έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να το βρει και να το διαβάσει.... Ίσως γιατί νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ τις σκέψεις μου... Δεν ξέρω.
Εδώ και κάτι μήνες ακούω τις λέξεις 'blog' και 'blogger'. Θεωρητικά, τουλάχιστον, γνώριζα την σημασία τους, αλλά έμενα απαθής. Όταν όμως (κατά τύχη) βρέθηκα να περιπλανιέμαι στα 'ιστολόγια' διαφόρων blogger και είδα την δουλειά τους, μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα.
Τέλος πάντων, για να μην σας κουράζω κι εσάς, θα σας αφήσω μέχρι το επόμενο post μου. May the force be with you...