ΔΙΑΛΥΘΗΚΑΝ ΤΑ ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ!!!

Πώς θα ονειρεύομαι τώρα εγώ τα βράδια; ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Επίσημη ανακοίνωση στο site τους:

“Μονάχα η ομορφιά μένει κι υπογραμμίζει τη διαφορά μας” - ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ

"Καταρχήν, ένα μεγάλο ευχαριστώ κι ένα τεράστιο συγνώμη.

Το ευχαριστώ είναι για την αμέριστη συμπαράστασή σας - ηθική και υλική - ολα αυτά τα χρόνια.
Ανεξάρτητα από τις όποιες ικανότητες μπορεί να είχαμε είτε ως μεμονωμένες οντότητες είτε ως δημιουργικό σύνολο, η αλήθεια είναι ότι χωρίς εσάς δεν θα ήμασταν τίποτα.
Η συγνώμη είναι γιατί το τέλος μας δεν ήταν αντάξιο της μέχρι τώρα πορείας μας κι αυτό μας αφήνει μια πίκρα.
Ομως, ξέρετε, καμμιά φορά ο ηθικός ξεπεσμός, η βία και η μοχθηρότητα δεν αφήνουν χώρο για διαπραγματεύσεις. Κι έτσι ξαφνικά,πέφτει η αυλαία. Και αυτό είναι oλο.

Εσείς κοιτάξτε να διαφυλάξετε στο μυαλό και στην καρδιά σας το μικρό μας κληροδότημα - τιποτε άλλο δεν έχουμε - τη μουσική και τους στίχους μας, που τώρα πια σας ανήκει ολοκληρωτικά.
Και να μη στεναχωριέστε γιατί ό,τι εκτινάχθηκε με τέτοιο πάθος δε μπορεί να σβήσει εύκολα κι ας χάθηκε.
Τέλος της ιστορίας.

Τώρα τα παιδάκια θα αποσυρθούν στον παιδότοπό τους για να παίξουν με τα λέγκο τους και σε λίγο καιρό, όταν θα βγουν απο εκει, να είστε σίγουροι ότι θα έχουν καινούργιες ιστορίες να διηγηθούν και όμορφα οικοδομήματα να επιδείξουν.
Να προσέχετε τους εαυτούς σας και να θυμάστε καλά στην πορεία της ζωής σας τούτη τη φράση του Μάρκου Αυρήλιου ”ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν αυτά για τα οποία φροντίζει”.

Η ομορφιά θα θριαμβεύσει. Μας προσμένουν οι μεγάλοι, οι απέραντοι δρόμοι.
Θα τα πούμε στη σκηνή.

Οι ταπεινοί σας σύντροφοι
ΤΑΣΟΣ ΜΑΧΑΣ, ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΡΔΗΣ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΡΟΔΟΣΤΟΓΛΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ".

Αλλαγή πλεύσης...

Τελικά, μετά από παραινέσεις, αλλά και αρκετή σκέψη από μέρους μου, αποφάσισα να αλλάξω το όνομα του ιστολογίου μου, από 'ημερολόγιο μιας θλιμμένης νεράιδας' , σε 'ημερολόγιο μιας νεράιδας' σκέτο. Και δεν είναι μόνο ο τίτλος που άλλαξε λιγάκι. Άλλωστε, όπως μου είχε πει και η Melian:"Κι αυτή τη θλίψη...Ας μην την σκεπαζόμαστε αν δεν υπάρχει -πραγματικά- λόγος".

Twilight

Όπως θα καταλάβατε ήδη, πρόκειται να μιλήσω για την ιστορία που με συνάρπασε(και όχι μόνο εμένα...), η οποία αναφέρεται στον έρωτα μεταξύ ενός βαμπίρ και μιας θνητής. Μιλάω για το βιβλίο 'Λυκόφως'. Η πλοκή είναι -ομολογουμένως- πολύ καλή, και η Stephenie Meyer δίνει ιδιαίτερη σημασία στην απόδοση των στοιχείων του χαρακτήρα του κάθε ήρωα, κάνοντάς τους έτσι πιο οικείους. Ρομάντζο, περιπέτεια, μυστήριο, απ' όλα έχει ο μπαξές. Πραγματικά, ξεκίνησα να το διαβάζω και δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Diary of dreams - the wedding

Σκοτεινά φεγγάρια

Κοιτώ το φεγγάρι και αναρωτιέμαι:
υπάρχει ουρανός για 'μένα;
Ή είμαι απλώς ένα κομμάτι γυαλί,
που θα θρυμματιστεί μ' ένα και μόνο χτύπημα,
άδικα, από έναν άπονο και δόλιο αιθέρα;

Και ύστερα η ψυχή; Τι θ' απογίνει;
Μήπως θα περιπλανηθεί με μια βαλίτσα ανήλιαγες ελπίδες;
Ή μήπως θα παραδοθεί, όπως κάποτε το σώμα μου,
στις πέτρες του χαμού;

Μα όχι, δεν μπορεί!
Δεν γίνεται να φύγω σιωπηλά, σαν νυχτολούλουδο
που αρκέστηκε σε μία στάλα της βροχής,
σαν ψίθυρο δειλό μέσα στα δέντρα...

Σαν πύρινη αλήθεια θα φανώ,
θα βάψω μονομιάς τον κυανό αιθέρα!
Θα αλλάξω,ναι,θα αλλάξω ότι φθονώ,
στο πλάι μου θα έχω τον αγέρα!

Και αν κοντοσταθώ μέσα στο δρόμο
με μάτια σκοτεινά και με θολά φεγγάρια,
θα ξανατρέξω, και με χαμόγελα φαιδρά,
τα όνειρά μου ατόφια θα κρατώ, κρυστάλλινα, καθάρια...

Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου...

Ξέρω πως θα 'ρθει και δεν θα 'μαι όπως είμαι,
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου,
μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου,
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι...

Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει,
δε θα ρωτήσω αναιδώς πού το κεντρί σου,
γονιός δεν θα 'ναι να μου πει: "σήκω και ντύσου,
καιρός να ζήσουμε παιδί μου,ξημερώνει"

Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου,
εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη,
θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που δίνει,
όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου...

Δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει,
δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου,
θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου,
θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου...


Το τραγούδι αυτό όσες φορές και να τ' ακούσω,ποτέ δεν το χορταίνω.Με εκφράζει τόσο πολύ...(Διάφανα Κρίνα - μέρες αργίας)

Είμαστε κάτι...

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες.Ο άνεμος,όταν περνάει,
στίχους,ήχους παράφωνους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστυτες αντένες.
Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ'άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλ' η φύσις.

Στο σώμα,στην ενθύμηση πονούμε.
Μα διώχνουμε τα πράγματα,κι η ποίησις,
είναι το καταφύγιο που φθονούμε...
(Κ.Καρυωτάκης)