I'm outta here

Είναι ίσως η πρώτη φορά που ανυπομονώ να τελειώσει το καλοκαίρι...let the feast begin!ταξιδεύω...

darkly ever after

Έκλεισε το άρωμά της σε ένα μικρό μπουκλάκι και συνέχισε το δρόμο του.Ήξερε πως αυτή θα ήταν η τελευταία του ανάμνηση από εκείνη.Φόρτωσε και το σακίδιό του και ξεκίνησε.Πρώτη φορά το ένιωθε τόσο βαρύ στην πλάτη του,ήταν ένα αβάσταχτο φορτίο.όμως συνέχισε.Ήξερε πως είχε δύο επιλογές,είτε να αρκεστεί στη μυρωδιά που είχε κρατήσει στο μπουκάλι,είτε να λησμονήσει για πάντα την ύπαρξή της.Όμως αποφάσισε να μην αποφασίσει.Πίστεψε πως θα ήταν καλύτερα εάν κάποια πράγματα τα καθ΄πριζε ο χρόνος.Και έτσι τα πάντα έμειναν μετέωρα.Και εκείνος συνέχισε το δρόμο του,με μοναδικό ελιξίριο εκείνο το μικρό μπουκαλάκι,και μια γλυκιά ανάμνηση του ηλιοβασιλέματος.

Κάτι άτιτλο

Σιχαίνομαι τη μυρωδιά της χλωρίνης.Μου αρέσει όμως να ζωγραφίζω.Έλα κοντά μου,μην φοβασαι.Μπορεί να δείχνω μυστήρια,όμως είμαι πιο καλή απ'όσο νομίζεις ότι είμαι.Σιχαίνομαι να βλέπω τη μαμά μου να κλαίει.Νιώθω σαν να μου μπήζει κάποιος ένα μαχαίρι στην καρδιά.Ακούω τα βήματα του μπαμπά μου,της μαμάς μου...αλλά τα δικά του πουθενά.Όχι,ζει.Απλά δεν είναι εδώ ουσιαστικά.Κανείς δεν το φανταζόταν έτσι,κι όμως τα πράγματα κατέληξαν να 'ναι άσχημα.Και η γ*αμημένη η χλωρίνη να μυρίζει έντονα και να με πονάει το κεφάλι μου.Όλα αυτά ένα δροσερό απόγευμα του Αυγούστου.Εκεί που οι προσδοκίες δυο γονιών διιαψεύδονται και αυτοί αρχίζουν να χτίζουν κάστρα για παρηγοριά.

Φύγαμε!

Χρώματα

Έχω καταλήξει στο ότι ο κόσμος είναι γκρίζος.Υπάρχουν οι καλοί,υπάρχουν και οι κακοί.Ωραίες στιγμές και άσχημες στιγμές.Τα σκατά και τα λουκούμια που λέμε.Τώρα η αναλογία είναι άλλο θέμα.
Η ζωή όμως μπορεί να ναι πολύχρωμη,και πουά και λεοπάρ και εμπριμέ και ό,τι θες.Το θέμα είναι να μπορείς να παίρνεις το γκρίζο του κόσμου και να μην μουτρώνεις...να θυμάσαι πως υπάρχουν κι άλλα χρώματα!:)

shit

"Ειμαι λοιπον,αναποφασιστη μεχρι αηδιας.Οπως λεει και ενα κοντινο μου ατομο "δεν ανησυχω για τα μελλοντικα σου σχεδια.αλλωστε αυριο θα εχεις αλλαξει γνωμη".Επισης,ειμαι ευθυνοφοβη. Ενας ψυχολογος με τον οποιο μιλησα βασικα λεει πως θελω να μεινω για παντα στην εφηβεια και να μην μεγαλωσω ποτε,για να μην αποκτησω ευθυνες και για να μην πληγωθω (περισσοτερο).Δρω με πεισμα,αυθορμητα και χωρις καθολου λογικη.Σκεφτομαι το τωρα,δεν ενδιαφερομαι διολου για το αν οι πραξεις μου θα επηρεασουν το μελλον μου γιατι κοιταζω μονο το παρον.Ειμαι εγωιστρια και ποτε δεν καταφερα να αντισταθω σε πειρασμους.Θελω σε οτι κανω και με ενδιαφερει να ειμαι η καλυτερη,αλλα δεν δινω την παραμικρη προσοχη σε οτι δεν με διασκεδαζει η δεν με ενδιαφερει,ακομα κ αν προκειται για ενα σοβαρο ζητημα.Ακομα ομως κ αν εχανα κατι που με ενδιεφερε,θα το ξεπερνουσα γρηγορα,ισως γιατι ειμαι πιο σκληρη απο τον μεσο ορο των ανθρωπων.Συγχωρω ,γιατι θελω να πιστευω το καλυτερο για τους αλλους.Το χειροτερο?Βαριεμαι ευκολα."

Αυτά τα διάβασα τυχαία σε ένα blog που παρακολουθώ(talesofabsinthedreams.blogspot.com) και ομολογώ ότι "ενθουσιάστηκα",γιατί βλέπω ότι δεν είμαι η μόνη.Φυσικά,όλα τα προαναφερθέντα,των οποίων είμαι και κάτοχος,μου έχουν προκαλέσει πολλαπλά προβλήματα σε πολλούς τομείς της ζωής μου,και ας είμαι μόνο 17,5.

Μια φίλη μου είπε να μην περιμένω πολλά από τους ανθρώπους.Το ξέρω πως έχει δίκιο,εντούτοις είμαι ικανή να συνεχίσω να τρώω τα μούτρα μου και να μη λέω όχι.

Λίγα λεπτά χασίματος και trance

Nομίζω πως αξίζουν αυτά τα λίγα λεπτά χασίματος....Γιατί τα πράγματα είναι άσχημα...ο κόσμος είναι άσχημος...έχουν ξεφτιλιστεί τα "σ'αγαπώ",οι συγγνώμες,οι έξοδοι και οι αγώνες...Και δεν ξέρεις τι να πεις και τι να κάνεις...Kαι ναι,αξιζε τo trance...
Υ.Γ.:δεν μιλάω για ναρκωτικά.