too young to fly

2 η ωρα μετα τα μεσανυχτα.Μου λες να ρθω σ ενα μερος που δεν ξερω και φοβαμαι.Τελος παντων,παιρνω ταξι.Φτανω."Δεν εχω ξαναρθει ποτε εδω περα!" μου λεει ο ταξιτζης,και του απανταω αδιαφορα "ούτε κι εγώ".Βγαινεις στο μπαλκονι και σε βλεπω.Ηδη καταλαβαινω,απο καποια μετρα μακρια,ό,τι θα σαι λιγο διαφορετικος απο την προηγουμενη φορα.Τελος παντων,μπαινω.Εκει εχω πλεον σιγουρευτει...Δεν ξερω αν μετανιωσα που ηρθα..Τελος παντων.Βλεπεις τηλεοραση,και θελω να ερθω πιο κοντα σου,ομως κατι με κραταει πισω.Τελος παντων,ερχεται η ωρα να φυγω.Μου δινεις το πουλοβερ σου,γιατι "ειμαι ψιλα ντυμενη και θα κρυωσω".Σε νοιαζει?Τελος παντων.Γυρναω σπιτι ηρεμη πλεον,και υπο αλλες συνθηκες θα κοιμομουν με το πουλοβερ,αλλα ενιωσα σαν να με αναγκασες να το αφησω απειραχτο σε μια γωνια.

(@ρχίδια) όνειρο ήτανε

Έβλεπα έναν φρικτό εφιάλτη.Έβλεπα ότι με κηνυγούσαν για να με σκοτώσουν,και όπου και να ζητούσα βοήθεια,ο καθένας παραμιλούσε τα δικά του,και δεν έδινε καμία σημασία.Και όταν κάποιος ανταποκρινόταν,ήταν για να με σκοτώσει ο ίδιος.Και μάλιστα,όταν με πλησίασε κάποιος πραγματικά καλός,τον απώθησα από φόβο...Και τελικά απέδρασα από εκείνο το μέρος που ήμουν φυλακισμένη.Μόνη μου.
Το χειρότερο μ'αυτόν τον εφιάλτη ήταν το μετά.Γιατί ξύπνησα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μόνη μου,χωρίς να ναι κανένας δίπλα μου στο κρεβάτι.Κανείς δεν υπήρχε να μου κρατήσει το χέρι και να μου πει "όνειρο ήταν,ηρέμησε."

nevermind....

Βασικά όλοι κάτι περιμένουμε...Και βασικά δεν ξέρω...είναι τόσο κακό αυτό;

Sangria

Το κρασί βάφει κόκκινα τα χείλη μου
το νιώθω μέσα μου να ρέει...
Μπορεί να πάρω λεωφορεία,τρένα
ή πλοία,και να μη σε βρω.
Κι όμως,ξέρω πως θα εμφανιστείς
κάποια στιγμή
μπροστά μου.
Ξέρω πως μπορεί ν'αλλάξω δρομολόγια,
ν'αδιαφορήσω και να στρίψω
κάπου στο δρόμο.
Όμως ξέρω πως θα εμφανιστείς
μ'ένα λουλούδι πύρινο στα χέρια,
και μ'ένα απαλό τραγούδι.
Θ'ακούω μπλουζ τα σαββατόβραδα
θα χάνομαι στις ερημιές μου.
Θα βυθίζομαι σ'άλλους ρυθμούς,
σ'ανούσια παιχνίδια.
Κι όμως,ξέρω θα εμφανιστείς,
το χέρι μου θ'αρπάξεις.
Και όπως θα με κοιτάζεις,
ένα αγριολούλουδο θ'ανθίσει ξαφνικά.
Θα τ'ονομάσουμε όνειρο,
και τ'όειρο θα μας τρομάζει,
ενίοτε.
Και όπως θα σκύβω σιωπηλά,
θα μου σηκώνεις το κεφάλι.
Και αν είναι τα βλέφαρα βαριά,θα συνεχίζεις πάλι.
Να τραβήξεις στο δικό μας,
ατέρμονα χορό.

christmas prelude

Περπατάω στο χριστουγεννιάτικο δρόμο,και παρατηρώ τον κόσμο...Βλέπω έναν τυπά με ακουστικά dj να περπατά βιαστικά,έναν κύριο που χαμογελά γιατί μάλλον κάτι σκέφτεται,ένα γυμνασιοκόριτσο να φορά σκισμένο τζιν.Η αρχή της επανάστασης,σκέφτομαι.Μακάρι αυτά τα χριστούγεννα να μπορέσω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη επιτέλους,και αν γίνεται,και τη ζωή μου.Δεν μπορώ άλλες λακούβες,γιατί έχω σακατέψει τα πόδια μου.
Κάποιες φορές,νιώθω πως πρέπει να φύγω για να ηρεμήσω.Και ευτυχώς τώρα θα αναγκαστώ να το κάνω.Όχι ότι δεν θα σκέφτομαι πάλι αυτό που με καίει και με βασανίζει,αλλά όσο είμαι στα Γιάννενα και αγγίζω όλα εκείνα που άγγιξε και εκείνος,και κοιτάζω όλα αυτά που κοιτάζαμε μαζί,τρελαίνομαι.Ανοίγω την πόρτα και φεύγω χωρίς ν'αγγίζω τίποτα.
Και κάπως έτσι περνάει ο καιρός,και πάνε 2 μήνες τώρα από τότε που τον πρωτογνώρισα,μπορεί και παραπάνω.Και μόνο ο χρόνος θα δείξει.Θα δείξει τι αξίζει και τι όχι τελικά.Τέλος πάντων.Κάποια πράγματα δεν είναι για να τα κουράζουμε και τόσο,αλλά εγώ τα έχω ξεκάνει.Μπορεί και να φταίω,δεν ξέρω.Δεν είναι καλό να κατηγορούμε πάντα τους άλλους.
Ο χρόνος θα δείξει.Θα δείξει?

γουατ δε φακ?

Έχουμε μπερδέψει τη βούρτσα με την...μπατανόβουρτσα.Μάλλον.Αρχίζω κι εγώ τα κεφάλαια.
Κεφάλαιο 1ο:δεν μπλέκουμε ΠΟΤΕ παρέες μεταξύ τους.ΠΟΤΕ.Πάντα γίνεται μαλακία.
Κεφάλαιο 2ο:ανησυχώ για την υγεία μου από τη μια,και από την άλλη βαρέθηκα ν'ασχολούμαι.Μου λείπει ένα τσιγάρο.
Κεφάλαιο 3ο:θέλω να ντυθώ όμορφα και να βγω έξω να διασκεδάσω,χωρίς άγχη και μαλακίες.
Κεφάλαιο 4ο:το χω αναγκη να μεινω μονη μου για λιγο και να μην βλεπω κανεναν.Κανεναν ομως.
Κεφαλαιο 5ο:η συγκατοικηση ειναι δυσκολη.Πολυ δυσκολη.
Κεφαλαιο 6ο:ειναι τουλαχιστον προσβλητικο και αδιανοητο να ντρεπεσαι να βγεις έξω με τον άνθρωπο που αγαπάς.Για το θεό πια!
Κεφάλαιο 7ο:αυτός ο κόσμος ώρες ώρες με κουράζει απίστευτα.Και δεν ξέρω πώς μπορεί να ακούγεται αυτό-και χέστηκα κιόλας-αλλά σε τέτοιες στιγμές θέλω τη μαμά μου.Να μου φτιάχνει τσάι,να μου δίνει συμβουλές με το αυστηρό ύφος της,και στο τέλος απολογητικά να μου λέει:συγγνώμη,έχω διάβασμα....:)

If I close my eyes forever....

...δεν θα θελα να φύγω χωρίς να ταξιδέψω,να ονειρευτώ,να ερωτευτώ και να ουρλιάξω.Είναι παντελώς ηλίθιο το ότι πρέπει να φτάσεις στο αμην για να συνελθεις,αλλα υποθετω πως αυτο ειναι το τιμημα της "ελευθεριας"...