Τις απόκριες...

...λένε πως ντυνόμαστε το alter ego μας...Εγώ πάντως ντύθηκα μάγισσα!!!Τι σημαίνει αυτό;;; :P
Anyway,καλές απόκριες σ'όλους...Διασκεδάστε με την ψυχή σας!!!

Αυτή την Κυριακή...

...θα σε δω μάλλον...Πιθανότατα...Και σου 'γραψα ένα γράμα...Και αν βρω τελικά το κουράγιο,θα στο 'δώσω (όπως πριν μερικούς μήνες,θυμάσαι? "να μην χαλάσουμε το ρομαντισμό...")...Έτσι,για να ξέρεις...Γιατί χάνω τον ύπνο μου τα βράδια,γιατί δεν αντέχω άλλο...Γιατί θα νιώσω έστω και λιγάκι καλύτερα,αν ξέρω ότι ξέρεις.Και ας μην μου ξαναμιλήσεις ποτέ γαμώτο!Το ξέρω πως πιθανότατα αυτό θα κάνεις,όταν θα σου πω ότι είμαι ερωτευμένη μαζί σου...Ότι σε σκεφτόμουν όλους αυτούς τους μήνες!Και ας μοιραστήκαμε μόνο μερικές αγκαλιές!Και τι μ'αυτό?Εγώ καθορίζω τα πράγματα?
Δεν ξέρω τι θα σκεφτείς και πως θ'αντιδράσεις...Όχι,δεν περιμένω τίποτα...Δεν πρόκειται να πετύχω κάτι,γνωρίζω το ήδη τετελεσμένο...Έχω χάσει τον εαυτό μου όμως...Δεν παλεύεται άλλο η κατάσταση...
Θυμάμαι όλα όσα σε χαρακτήριζαν,και τις λιγοστές στιγμές...Λόγια,σκέψεις,κιθάρες,νότες στον αέρα...Τα πάντα...
Αυτό το γράμμα λοιπόν,μπορεί να το πετάξεις...Να το κρατήσεις...Να το χάσεις...Δεν ξέρω.Εγώ αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι το κάθε φεγγάρι μού θύμιζε εσένα...Η κάθε μυρωδιά ταίριαζε με τη δική σου,και η κάθε μελωδία που έγραφα ήταν σαν την δική σου φωνή...
Αντίο...

Μου την έχουν σπάσει...

...πολλοί και πολλά.Και διάφορα.Ξεκινάω:

-Μου την έχουν σπάσει αυτοί που όταν με βλέπουν να κουβαλάω μεγάλο μυθιστόρημα,τύπου Tolkien ή κάτι αντίστοιχο,μου λένε:"Καλά,θα το διαβάσεις όόόόόλο αυτό;;;;Εμένα θα μου 'παιρνε μια ολόκληρη ζωή!" και "Πώς μπορείς ρε;Εγώ,αν πάω να διαβάσω κανα τέτοιο,με παίρνει ο ύπνος!!!"...Ε και τι να κάνω εγώ ρε φίλε,που εσύ βλέπεις βιβλίο και σε πιάνει αλλεργία;Εγώ γουστάρω!Δεν σου 'πα να διαβάσεις εσύ ο ίδιος, ό,τι θες κάνεις,αλλά μην μου λες και βλακείες από πάνω...

-Μου την έχει σπάσει το κωλοφροντιστήριο,που μου έχει δεσμεύσει τα απογεύματα που κανονικά θα 'πρεπε να 'χω ελεύθερα,αλλά όχι μόνο αυτά:και 2 μέρες απ' τις διακοπές των χριστουγέννων!Γιατί δηλαδή να υπάρχουν τα φροντιστήρια;Αντε γεια ρε...

-Μου την έχουν δώσει και αυτοί,που ανυπομονούν να πάνε φοιτητές μεν,για ν' αποκτήσουν ανεξαρτησία και καλά,αλλά μόλις κάνουν ένα βήμα μακριά απ'το σπιτάκι τους,τα χάνουν και γυρνάνε πίσω με την κάθε ευκαιρία,στην προστατευτική αγκαλιά της μανούλας.

-Μου την έχουν δώσει τα ποζέρια,που μέχρι πριν ένα 2ωρο έλιωναν με Κιάμο,και επειδή έτυχε ν' ακούσουν κάτι εμπορικό,τύπου evanescence,την είδαν ροκάδες και καλά.Για να μην πω γκοθάδες και το ξεφτιλίσω τελείως.Ου ρε...

Όχι,δεν τέλειωσα,αλλά πρέπει να πάω για ύπνο τώρα...Συνεχίζεται...

UNSUN - whispers...

How will I ever understand the human race?

Huh?

Θα 'ταν καλύτερα;

Θα 'ταν καλύτερα αν έμενα έτσι όπως ήμουν. Κανέναν δεν χρειαζόμουν στην πραγματικότητα,κανέναν. Είναι όμως όντως έτσι; Αν είναι,τότε γιατί στρυφογυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου ο στίχος των vnv nation: 'Moments lost though time remains,I am so proud of what we were'? Είναι παρανοϊκό το πόσο εύκολα παρασύρομαι από τα συναισθήματα μου, και ακόμα πιο παρανοϊκό το ότι βασίζομαι σε εξιδανικευμένες καταστάσεις, σε πράγματα που δεν υπάρχουν. Προσπαθώ πάντα να συνδυάσω την πραγματικότητα με το όνειρο, τη φωτιά με τον πάγο, την μανιασμένη θάλασσα με το σιωπηλό δάσοςτο φεγγάρι με τον ήλιο και όχι με τα αστέρια... Δεν ξέρω τι ακριβώς με ωθεί προς αυτή τη κατεύθυνση, εκτός βέβαια από την απίστευτη ηλιθιότητα που με χαρακτηρίζει...

London after midnight - sacrifice (''the crow'')

Με ανατριχιάζουν και η ταινία και το τραγούδι...Τέλειος συνδυασμός, μπράβο στον δημιουργό!