Ελεύθεροι πολιορκημένοι

Κάτι από ελεύθερους πολιορκημένους μου θυμίζει η όλη φάση...Όσο καλυτερεύει ο καιρός και κελαηδάνε τα πουλάκια και η φύση ευωδιάζει,τόσο πιο ζόμπι νιώθω....Οι ζαλάδες,οι πονοκέφαλοι και το σφίξιμο στο στήθος μου δεν σταματάνε καθόλου,και νιώθω πως δεν μπορώ καν να πάρω τα πόδια μου και να περπατήσω....Είμαι αδύναμη,είμαι χάλια....Αλλά δεν με πειράζει καθόλου,αρκεί...να έχει αποτέλεσμα.Just that.

Βαρύ φορτίο...

Άτιτλο

Έφτιαξα ένα όνειρο...Αφού δεν μου το 'φερε ο ύπνος,είπα να το φτιάξω μόνη μου...Ήμουν λέει σε μια μεγάλη σκηνή κι έπαιζα πιάνο...Ήταν όμορφες και απαλές οι μελωδίες...Ένιωθα περίεργα,μα όμορφα...Και ξαφνικά τον είδα να στέκεται εκεί,μέσα στο πλήθος,φορώντας ένα φθαρμένο τζιν και μια άσπρη μπλούζα,και να με κοιτάει με τα μεγάλα του μάτια...Και τότε τα χέρια μου μούδιασαν και αδυνατούσα να παίξω,έγιναν άκαμπτα και έπεσαν άτονα κάτω,και τα μάτια μου θόλωσαν και γέμισαν δάκρυα,και δεν μπορούσα να κουνηθώ...

Και τα πάντα θόλωναν,θόλωναν,θόλωναν,μέχρι που δεν μπορούσα να δω τίποτα πλέον,μονάχα άκουγα περίεργες φωνές,κραυγές,καθώς βυθιζόμουν κι έπεφτα σε μια δίνη ανεκπλήρωτων ονείρων,και δεν περίμενα τίποτα και δεν ευχόμουν τίποτα...Και τα δάκρυα έρρεαν από τα μάτια μου,όμως εκείνα δεν έλεγαν ν'αδειάσουν...

Και τότε ένιωσα δυο στιβαρά χέρια να με σηκώνουν και κάποιον να μου δίνει να πιω λίγο νερό,και τότε σιγά σιγά το τοπίο γύρω μου καθάρισε και τον είδα καλύτερα...Και με φιλούσε και μου έλεγε πως όλα θα πάνε καλά,και μου χάιδευε τα μαλλιά,κι εγώ άρχισα να κλαίω περισσότερο από πριν,γιατί ήξερα πως δεν θα κρατούσε πολύ,και πως τα δε θα 'ταν ιδανικά,γιατί θα φευγα μακριά,και κανένα τρένο δεν θα μπορούσε να μας σώσει...Γιατί ήταν αυτό το αναπόφευκτο,αυτό το ανεκπλήρωτο,αυτό το ζοφερό αυτής της ιστορίας,το ότι θα πρέπει να 'μαστε πάντοτε μακριά,γιατί δεν γίνεται αλλιώς...

Και τότε μου 'πε να σωπάσω,και να ξεχάσω τη μαυρίλα του κόσμου,και να μην είμαι απισιόδοξη,γιατί δεν κρίθηκε τίποτα ακόμα...Γιατί τα πάντα εξαρτώνται από μένα τώρα,και αν αποτύχω θα κοπεί η χρυσή κλωστή,και τα πάντα μπροστά μου θ'αρχίσουν να λιώνουν και να καίγονται,και τίποτα δεν θα 'ναι όπως πριν,γιατί όπως ξαναείπα:κανένα τρένο δεν θα μπορεί να μας σώσει....

Θα μπορεί;

...and there's a part of me that still believes,my soul will soar above the trees.....

Δεν είσαι σίγουρος για τίποτα σ'αυτή τη ζωή,για τίποτα απολύτως...Αλλά τι να κάνουμε...Ίσως έτσι πρέπει να είναι,για να έχει και λίγο σασπένς....Τεσπα.....

C'est la vie....

Elena in fuckland

Και είδα λέει πως πήρα πρώτα το λεωφορείο των 6,και μετά το 83,και μετά ένα τρένο μαγικό,και πήγα στη 'χώρα που χορεύουν όλοι,όλη μέρα'....
Και είδα κάτι θαυμαστά πράγματα!Οι άνθρωποι είχαν μάτια πολύχρωμα και πορφυρά μαλλιά,και ένιωθαν ήχους,χρώματα και εικόνες στον πρωινό αέρα,και ζεσταίνονταν κάτω απ'το φως το ήλιου,και τα αγκάθια έλιωναν και δεν τους τρυπούσαν την καρδιά...

Inner silence

Είναι κάποιες φορές που τα πάντα μοιάζουν τόσο ήρεμα,και φαίνονται να βρίσκονται σε μια αρμονική σειρά...Ο μεσημεριανός ήλιος ζεσταίνει το σώμα μου,και φωτίζει λιγάκι τα κουρασμένα μου μάτια.....Νιώθω σαν γατούλα που κουρνιάζει σε μια ζεστή γωνιά....

Θέλω να κάνουμε πράγματα μαζί.Να κάνουμε ταξιδάκια κι εκδρομές,να κοιμηθούμε στην παραλία,να κοιτάμε αγκαλιά τ'αστέρια...Να τηγανίζουμε αυγά όταν μας κόβει η λόρδα,να πάμε σε μια τρελή συναυλία μέχρι να γίνουμε κομμάτια,να κοιμόμαστε και να ξυπνάμε αγκαλιά,και να κουρνιάζω στην ζεστή σου αγκαλιά,και άλλα πόσα που δεν έχω χώρο να τα γράψω...

Περιμένω με μία κούπα καφέ στο χέρι,και με το βιβλίο της ιστορίας στ'άλλο.
ΑΝΤΕΕΕΕΕΕ!!!

Ανούσιο στρες

Νιώθω σαν ρομπότ ώρες ώρες,μπαίνοντας στη λογική του απίστευτου άγχους και της επερχόμενης 'καταστροφής του κόσμου'.Και μου τη δίνει.Και ευτυχώς που υπάρχει έστω και ένας εκεί έξω που νιώθω πως πιστεύει σε μένα,σε εποχές που δεν πιστεύω εγώ στον εαυτό μου....
Και δεν ξέρω γιατί δεν πιστεύω στον εαυτό μου,δεν καταλαβαίνω από πού πηγάζει όλο αυτό το κόμπλεξ ανασφάλειας...Τέλος πάντων...Είναι ένας κόμπος που θέλω να λύσω...το συντομότερο. Ξεκινάω από τώρα!

Είμαι πολύ χαρούμενη,επίσης,που τα ποιήματά μου θα δημοσιευτούν σε ανθολογία ποίησης.Νιώθω πως αναγνωρίζεται αυτό που κάνω...:-) yeayyy!!!

3,5 μήνες to go!!!ααααααααααααααααααααα

Estélio amen(και νυχτερίδες στο μπλέντερ)

Τον τελευταίο καιρό,μου φαίνεται πως έχω αφήσει αρκετά πίσω τον μελαγχολικό εαυτό μου,και κάποιοι φαίνονται να έχουν παραξενευτεί με αυτή την αλλαγή...Δεν μου το είπε κανείς καθαρά,αλλά το καταλαβαίνω απ το βλέμμα....Αλλά για 'μένα προσωπικά,δεν έχει και πολλή σημασία...Σημασία έχει πως είμαι αυτή που ήμουν και πριν,απλά σε βελτιωμένη έκδοση.
Και δεν το θεωρώ κακό να 'σαι λίγο πιο χαρούμενος ή αισιόδοξος,ίσα ίσα.....Πρώτη φορά-ίσως-νιώθω πως αγαπώ και αγαπιέμαι,και αυτό δεν αγοράζεται.....

Οι νυχτερίδες συνεχίζουν να πετούν πάνω απ'το κεφάλι μου,απλά έχουν σταματήσει να ουρλιάζουν...:-)

Πάω να διαβάσω έκθεση...

Ανυπομονώ να 'ρθει η αυριανή μέρα!:-);-)Τώρα οι Κυριακές θα 'ναι γιορτές....