(18/10/12, 2:30 π.μ.)
Ήταν μια βδομάδα περίεργη.Μια βδομάδα που μάλλον ξέφυγα.Θα μπορούσα να πω,μάλιστα,πως νιώθω κάπως βρώμικη,και κάπως κενή και στο μηδέν."Για να πας από τα αρνητικά στα θετικά,πρέπει πρώτα να περάσεις απ'το μηδέν".Αυτή η φράση κάπως με παρηγορεί.Και όλα θα φτιάξουν,το ξέρω πως θα φτιάξουν.Απλά τώρα είμαι στο μηδέν.
Επιδίωκα κάτι,χωρίς λόγο.Μίλησα για τα όσα ένιωθα,και από τη μία ίσως και να έκανα καλά,γιατί δεν μπορούσα να τα κρατάω άλλο μέσα μου.Αλλά έδειξα αδυναμία,κάτι το οποίο προσπαθούσα επιμελώς να αποφύγω.Κι όμως,το 'κανα κι αυτό.Τι είχαμε,τι χάσαμε.
Στην τελική,δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από ένα ποτό ή μια μπύρα.Σκατά στα μούτρα μου.Για μια ολόκληρη μέρα,ένιωθα πως η ζωή μου δεν είχε την παραμικρή τάξη.Ένιωθα ντιπ ξεκρέμαστη.Και ένιωθα πως δεν είχα τίποτα και δεν βρισκόμουν πουθενά,και δεν την πάλευα.
Ωστόσο τώρα βρίσκομαι στο μηδέν.Τελείως,και πιο πολύ από κάθε άλλη φορά...Θα μπορούσα επομένως να πω πως δεν μπορώ να κλάψω,ούτε και να γελάσω.Χάθηκα τελείως και απόλυτα αυτή τη βδομάδα.Ωστόσο,τώρα επανήλθα,έστω και λίγο.
Θα πάω Θεσσαλονίκη,στα γεννέθλια της κολλητής.Γιατί θέλω,κι ας μην έχω φράγκα.Είναι,νομίζω,η στιγμή που την έχω πιο πολλή ανάγκη από οποιαδήποτε άλλη φορά.
Τα όνειρά μου τον τελευταίο καιρό έχουν ένα θαμπό γαλάζιο χρώμα.Θαμπό και μουντό γαλάζιο.
Είμαι όμως αισιόδοξη.Ξέρω πως στο τέλος όλα θα πάνε καλά.Θα φτιάξουν όλα,με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.Το θαμπό και μουντό γαλάζιο θα γίνει φωτεινό και λαμπερό,όπως ο ουρανός που θα με σκεπάζει σιωπηλά.Και όλα θα είναι απλά και όμορφα.Όπως πρέπει να είναι. :)
